پارگی تاندون آشیل از آسیب های شایع و جدی تاندون آشیل است که اغلب در افراد ورزشکار و پرتحرک رخ می دهد و سبب ناتوانی در راه رفتن می شود.

تاندون آشیل یک تاندون ضخیم است که در پشت ساق پا، درست بالای پاشنه پا قرار دارد. آشیل نیروها را از ماهیچه ها به پا منتقل می کند و پا را قادر می سازد هنگام راه رفتن، دویدن یا پریدن به زمین فشار بیاورد. 

آسیب های شایع تاندون آشیل شامل تاندونیت آشیل است که می تواند به دلیل استفاده بیش از حد، تغییر در فعالیت یا افزایش ناگهانی فعالیت یا سایر علل آناتومیک رخ دهد. این وضعیت معمولاً باعث درد و تورم در قسمت اصلی تاندون یا جایی که تاندون به استخوان پاشنه می‌چسبد، می‌شود. با این حال، شدیدترین آسیب حاد تاندون آشیل، پارگی تاندون آشیل است.

روشهای درمانی

متخصصان ما در مرکز فیزیوتراپی شمیم زیر نظر دکتر حیدر سعادتی خدمات فیزیوتراپی را برای درمان آسیب های ورزشی ارائه می دهند ، خدمات ما شمال تکنیک های درمان دستی و استئوپاتی ، تمرین درمانی ، لیزر درمانی ، الکتروتراپی ، التراسوند تراپی ، شاک ویو تراپی و … دیگر مدالیته های پیشرفته فیزیوتراپی است. برای رزرو نوبت در کلینیک فیزیوتراپی پیشرفته شمیم می‌توانید با شماره تلفن‌‌ های 02126722003 –  02126722004 تماس حاصل فرمایید.

پارگی تاندون آشیل پارگی تاندون پشت مچ پا است که از ماهیچه های ساق پا تا پاشنه پا را شامل می شود. پارگی زمانی رخ می دهد که آشیل پس از یک قدم، پرش یا حرکت ناگهانی به طور کامل پاره شود.

علائم پارگی تاندون آشیل

علائم اصلی درد و تورم ناگهانی در پشت مچ پا است. اکثر افراد در زمان آسیب، صدای پارگی مشخصی را می شنوند، یا ممکن است احساس کنند که با یک جسم سخت به پشت پایشان ضربه وارد کرده است. ممکن است خم کردن جلوی پا به سمت پایین، دشوار یا غیرممکن باشد.

دلایل و عوامل خطر

پارگی تاندون آشیل اغلب ناشی از فعالیت‌ های ورزشی شدید و ناگهانی است که قبل از انجام کشش مناسب انجام نشده است. پارگی‌ ها معمولاً در حین فعالیت‌ های پراسترس مانند دویدن، بریدن یا پریدن رخ می‌ دهند، اما گاهی اوقات تاندون به طور مزمن ضعیف می‌شود و می‌ تواند در مدت زمان کمتری از بین برود.

حدود 10 درصد از پارگی‌های تاندون آشیل در بیمارانی رخ می‌ دهد که از قبل به آسیبهای تاندون آشیل مبتلا هستند. برخی از شرایط پزشکی و برخی داروها با افزایش خطر پارگی همراه هستند.

حرکات کششی و گرم کردن بدن قبل و سرد کردن بدن بعد از فعالیت ممکن است به جلوگیری از پارگی آشیل کمک کند. تغییر تمرینات و تمرینات متقابل ممکن است به جلوگیری از سندرم های استفاده بیش از حد که می تواند منجر به مشکلات تاندون شود کمک کند.

درمان پارگی تاندون آشیل

اکثر افراد دارای سبک زندگی فعال برای بهبودی پس از پارگی کامل آشیل به جراحی نیاز دارند.

درمان غیرجراحی ممکن است برای یک فرد غیر ورزشکار موفقیت آمیز باشد، زمانی که پارگی بلافاصله (در عرض 24 ساعت) شناسایی شود و فرد در گچ با انگشتان پا به سمت پایین قرار گیرد. هدف از گچ گیری نگه داشتن پا و مچ پا در موقعیتی است که انتهای پاره شده تاندون را به هم نزدیک کند و به تاندون اجازه دهد به آرامی در طول زمان بدون استفاده از تکنیک های جراحی تهاجمی بهبود یابد. اگر پارگی بلافاصله شناسایی و درمان نشود، جراحی بهترین نتیجه را برای بازگشت به فعالیت ها و ورزش ارائه می دهد.

در درمان غیرجراحی معمولاً گچ گیری یا بریس زدن تا 8 تا 10 هفته با چهار تا شش ماه فیزیوتراپی ضروری است. درمان غیرجراحی به طور کلی برای بیماران منتخب بر اساس سن، سایر شرایطی که ممکن است داشته باشند و سطح فعالیت روزمره در نظر گرفته می شود.

پارگی آشیل ورزشکاران

افراد ورزشکار و افرادی که سطح فعالیت بالایی دارند معمولا به جراحی برای درمان و ترمیم پارگی نیاز دارند. جراحی برای پارگی تاندون آشیل تضمین می‌کند که تاندون در طول و کشش مناسب بهبود می‌یابد تا قدرت فشاری در پا بازیابی شود. بدون جراحی، احتمال بهبودی تاندون به صورت کشیده و در نتیجه قدرت پا به خطر می‌افتد، افزایش می‌یابد. ورزشکاران با عملکرد بالا با پارگی تاندون آشیل تقریباً همیشه با جراحی درمان می شوند تا تاندون قوی تری ارائه شود که احتمال پارگی مجدد آن کمتر باشد.

دوره نقاهت برای جراحی ترمیم تاندون آشیل طولانی است و نیاز به توانبخشی منظم با فیزیوتراپی برای بازیابی حرکت پا و مچ پا و قدرت تاندون دارد. 

فیزیوتراپی برای کاهش جای زخم و تورم و تقویت آشیل و سایر بافت های نرم مچ پا ضروری است. در طول توانبخشی، شما دکتر فیزیوتراپی عموماً از تکنیک های محدود کردن جریان خون برای افزایش قدرت شما بدون بارگذاری بیش از حد تاندون تازه ترمیم شده استفاده می کند. در حالت ایده آل، شما یک برنامه فیزیوتراپی را تقریباً بلافاصله پس از عمل شروع خواهید کرد و آن را تا زمانی که به سطح فعالیت مورد نظر خود برسید ادامه خواهید داد. به طور معمول فیزیوتراپی تا شش ماه پس از جراحی ادامه می یابد.