مشکلات دیر جوش خوردن استخوان‌ها

شکستگی یک مشکل شایع است. بیشتر مردم حداقل یک بار در طول عمر خود آن را تجربه می‌کنند. با وجود مراقبت‌های پزشکی و جراحی مدرن ، بسیاری از شکستگی‌ها بدون ایجاد مشکل و یا تغییر قابل توجه در عملکرد خود بهبود پیدا می‌کنند. با این حال، شکستگی‌ها طیف وسیعی از عوارض را به همراه دارند. عوارض حاد به طورکلی عوارضی هستند که در نتیجه ضربه اولیه ایجاد می‌شود و شامل آسیب عصبی عروقی و آسیب بافت‌های نرم، خونریزی و آلودگی و عفونت موضعی است. عوارض تاخیری ممکن است پس از درمان و یا در نتیجه درمان اولیه رخ دهند و ممکن است شامل بد جوش خوردن استخوان، عوارض آمبولی، استئومیلیت و از دست دادن عملکرد عضو باشد.

 

چرا کلینیک فیزیوتراپی شمیم را انتخاب کنیم؟

در برخی از بیمارانی که دچار شکستگی هستند، استخوا‌ن‌ها حتی مدت‌ها پس از درمان به درستی ترمیم نمی‌شوند. این بیماران ممکن است در وضعیتی به نام جوش نخوردن استخوان و یا عدم ترمیم دائم شکستگی قرار گیرند. این وضعیت می‌تواند منجر به مشکلات جدی سلامتی شود و نیاز به مراقبت‌های پزشکی دارد. اگر شما تجربه یک شکستگی و جوش خوردن استخوان را دارید که به درستی ترمیم نشده است، یک قرار ملاقات با کارشناسان کلینیک فیزیوتراپی شمیم تنظیم کنید. این متخصصین با بهره‌گیری از امکانات دولتی، می‌توانند وضعیت شما را تشخیص دهند و تعیین کنند که چرا استخوان‌های شما به طور نرمال ترمیم نشده و سپس یک دوره درمان مناسب را برای شما به کار گیرند.

عوامل خطر


عوارض شکستگی اغلب به طور متغیر تعریف می‌شوند، و در مورد آن‌ها اتفاق نظر وجود ندارد. بنابراین ارزیابی آن‌ها دشوار است. عوارض بسته به محل شکستگی و طبیعت آن و کیفیت عمل جراحی متفاوت هستند، اما بسیاری از آن‌ها به خصوصیات بیمار از قبیل سن، وضعیت تغذیه، استعمال دخانیات و مصرف الکل نیز مرتیط هستند. ما عوامل خطر اصلی در ایجاد عوارض شکستگی (دیر جوش خوردن، جوش نخوردن)، را صرف‌نظر از محل شکستگی، مشخص کرده ایم:

  • دیابت (نوع ۱ یا نوع ۲).
  • استفاده از داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی (NSAIDs) به در مدت ۱۲ ماه.
  • تصادف اخیر با وسایل نقلیه موتوری (یک ماه یا کمتر قبل از شکستگی).
  • هورمون درمانی حاوی استروژن (اگر چه ممکن است عامل پوکی استخوان باشد).


ترمیم طبیعی شکستگی


روند ترمیم طبیعی شکستگی عبارت است از:

  • التهاب: به همراه تورم، به مدت ۲-۳ هفته.
  • تشکیل پینه نرم: کاهش تورم با آغاز شکل ‌گیری استخوان جدید، سفت شدن محل شکستگی. این رونددر هفته  ۸-۴ پس از آسیب صورت می‌گیرد و در اشعه ایکس قابل رویت نیست.
  • پینه سخت در فرم استخوان جدید در محل شکستگی تشکیل می‌شود. تشکیل پینه سخت در اشعه ایکس قابل مشاهده است و باید در هفته ۱۲-۸ پس از آسیب، شکستگی را پر کند.
  • بازسازی استخوان: استخوان در جهت اصلاح تغییر شکل ایجاد شده و  بازسازی می‌شود.  این روند بسته به محل شکستگی ممکن است چندین سال طول بکشد.

برای اینکه درمان اتفاق بیفتد، محل شکستگی نیاز به استحکام کافی، ذخیره خون و تغذیه مناسب دارد. میزان بهبود از فردی به فرد دیگر متفاوت است. عوارض شکستگی مانند خونریزی بیش از حد یا آسیب بافت نرم، عفونت، آسیب عصبی عروقی، وجود آسیب‌های استخوانی شدید، مانند خرد شدن و یا تکه تکه شدن و ضربه شدید بافت نرم، روند ترمیم را طولانی کرده و یا مانع از آن می‌شود.

عوارض


 عوارض زودرس

عوارض تهدیدکننده زندگی

  • این عوارض عبارتند از آسیب عروقی مانند اختلال در شریان استخوان ران یا شاخه‌های اصلی آن در اثر شکستگی استخوان ران، آسیب به عروق لگن در اثر شکستگی لگن.
  • بیماران مبتلا به شکستگی دنده ممکن است به پنوموتوراکس ، کوفتگی قفسه سینه و مشکلات تنفسی دچار شوند.
  • شکستگی لگن، به خصوص در سالمندان، منجر به از دست دادن تحرک می‌شود که خود موجب ذات الریه، بیماری‌های ترومبوآمبولیک و یا رابدومیولیز می‌شود.


عوارض موضعی

  • آسیب عروقی.
  • آسیب احشایی باعث آسیب به ساختارها مانند مغز، ریه و یا مثانه می‌شود.
  • آسیب به بافت‌های اطراف، اعصاب و یا پوست.
  • سکته قلبی.
  • سندرم عضوی (کم‌خونی موضعی)
  • زخم عفونی – در شکستگی‌های باز شایع است.
  • تاول شکستگی.


عوارض سیستمیک

  • آمبولی چربی.
  • شوکه شدن.
  • ترومبوآمبولی (ریوی یا وریدی).
  • تشدید بیماری های زمینه‌ای مانند دیابت یا بیماری عروق کرونر.
  • پنومونی.

تاول‌های شکستگی

تاول‌ها از عوارض نسبتاً نادر شکستگی در اعضایی هستند که در آن پوست با کمی مداخله زیر سازی بافت نرم محکم به استخوان می‌چسبد. (۲٫۹٪ از شکستگی‌ها به علت ایجاد تاول به بیمارستان رجوع داده می‌شوند ) این نواحی عبارتند از مچ پا، مچ دست، آرنج و پا.
تاول‌ها در محل شکستگی ایجاد شده و موجب دگرگونی مدیریت و درمان شکستگی می‌شوند. تاول‌ها اغلب نیازمند درمان سریع توسط استراحت در بستر با بالا نگه داشتن اندام مبتلا هستند. اعتقاد بر این است که تاول‌ها ناشی از فشارهای اعمال شده به پوست در طول تغییر شکل اولیه شکستگی است و بیشتر شبیه به سوختگی‌های درجه دو است تا تاول‌های سایشی. تاول‌ها ممکن است شفاف و یا همراه با خونمردگی باشند و می‌توانند به زخم‌ها یا عفونت‌های مزمن همراه با  زخم در مراحل ترمیم نهایی منجر شوند. مدیریت تاول‌ها از طریق ایجاد تاخیر در جراحی و گچ گرفتن محل شکستگی امکانپذیر است. بر طبق بررسی‌های انجام شده، به نظر می‌رسد که سیلور سولفادیازین موجب عود مجدد تاول‌ها می‌شود.
عوامل خطر، به غیر از محل شکستگی، هر وضعیتی که موجب ممانعت از ترمیم پوست شود، از جمله دیابت، فشار خون بالا، سیگار کشیدن، مصرف الکل بیش از حد و بیماری عروق محیطی را شامل می‌شود.

عوارض تاخیری شکستگی

عوارض موضعی

  • دیرجوش خوردن (بهبود شکستگی بیشتر از میزان طبیعی طول می‌کشد).
  • جوش نخوردن (شکستگی ترمیم نمی‌شود).

مشکلات ترمیم استخوان (خوش نخوردن یا دیر جوش خوردن)

دیر جوش خوردن استخوان عبارت است از جوش نخوردن شکستگی در زمان مورد انتظار  که بسته به محل و طبیعت شکستگی و خصوصیات بیمار مانند سن، متفاوت است . روند ترمیم شکستگی همچنان ادامه می‌یابد، اما نتیجه نامشخص است.
جوش نخوردن زمانی رخ می‌دهد که هیچ نشانه‌ای از ترمیم پس از ۶-۳ ماه (بسته به محل شکستگی) ظاهر نشود. جوش نخوردن نقطه پایانی دیر جوش خوردن است. تمایز بین جوش نخوردن و دیرجوش خوردن به نوعی قراردادی است، در حالی‌که انتظار می‌رود شکستگی به طور معمول در ۴-۳ ماه بهبود یابد، روند بهبود در مورد شکستگی‌های باز و مرتبط با آسیب عروقی و نیز در زمان وجود عوامل خطر زیر متفاوت خواهد بود، با این حال، جوش نخوردن به طور معمول زمانی رخ می‌دهد که تمام فرآیندهای بهبود متوقف شده و جوش خوردن اتفاق نیفتاده است.

عوامل مستعد دیر جوش خوردن
  • آسیب بافت نرم شدید.
  • جریان خون ناکافی.
  • عفونت.
  • آتل نامناسب.
  • کشش بیش از حد.
  • سن بالا
  • کم خونی شدید.
  • دیابت.
  • سطح پایین ویتامین D.
  • کم‌کاری تیروئید.
  • داروها شامل داروهای غیراستروئیدی و استروئید.
  • عفونت.
  • شکستگی پیچیده / ترکیبی.
  • پوکی استخوان.

عوامل مستعد جوش نخوردن

جوش نخوردن در حدود ۱٪ از همه شکستگی‌ها رخ می‌دهد اما در شکستگی‌های قسمت‌های پایین پا (۱۹٪ جوش نخوردن) و یا اندام‌هایی که در آن‌ها محل شکستگی در معرض حرکت قرار دارد، شایع تر است. عوامل خطر شامل عوامل ذکر شده در بالا و همچنین:

  • فضای بیش از حد بزرگ برای بازسازی استخوان.
  • مداخله ضریع استخوان، عضله یا غضروف.
  • ناحیه استخوانی با جریان خون محدود: برخی از محل‌ها بیشتر مستعد کاهش جریان خون ناشی از شکستگی هستند (به عنوان مثال، زورقی، سر استخوان ران و گردن، و ساق پا).


تشخیص


تشخیص با سابقه پزشکی و ارزیابی علائم (به عنوان مثال، درد، تورم، بی ثباتی و یا تغییر شکل) در محل شکستگی استخوان آغاز می‌شود. پس از آن، به طور معمول یک معاینه بالینی برای تعیین میزان شکستگی، تغییر شکل و یا ناپایداری مربوط به جوش نخوردن انجام می‌شود. آزمایشات تصویربرداری مانند اشعه ایکس، سی تی اسکن، ام.آر.آی و یا اسکن استخوان نیز ممکن است در موارد تشخیص دقیق جوش نخوردن مورد نیاز باشد زیرا برای پزشک امکان مشاهده ساختار داخلی محل شکستگی را فراهم می‌آورد.


روش‌های غیرجراحی مدیریت جوش نخوردن و دیر جوش خوردن

میدان‌های فیزیکی: میدان‌های فیزیکی شامل میدان های مغناطیسی، الکتریکی و صوتی خاص اعمال شده در یک منطقه از شکستگی استخوان برای کمک به بهبود آن است. استفاده از میدان‌های فیزیکی می‌تواند یک گزینه مناسب برای درمان جوش نخوردن استخوان در موقعیت‌های جوش نخوردن خاص باشد.

انواع روش‌های درمانی میدان فیزیکی

چهار نوع اصلی از درمان میدان فیزیکی وجود دارد که استفاده از هر یک بستگی به شرایط جوش نخوردن شکستگی دارد. میزان انرژی منتقل شده به اندازه یک باتری کوچک است و دردناک نمی‌باشد.

  • تحریک الکتریکی مستقیم : معمولاً شامل یک کاتد کاشته و آند دارای پایه باتری برای ارائه یک جریان الکتریکی ثابت است.
  • کوپلینگ خازنی، نیاز به دو الکترود سطحی قرار داده شده در پوست در سراسر محل شکستگی می‌باشد. یک باتری ۹ ولتی یک جریان الکتریکی تولید می‌کند. این دستگاه می‌تواند بر روی قالب قرار گیرد.
  • میدان الکترومغناطیسی پالس‌دار بر روی سیم پیچ‌های مغناطیسی که دارای منبع انرژی باتری قابل شارژ هستند، قرار می‌گیرد. سیم‌پیچ‌ها یک جریان الکتریکی پالس‌دار خاص که منجر به ایجاد یک نیروی مغناطیسی خاص می‌شود را دریافت می‌کنند. دستگاه همچنین می‌تواند بر روی قالب قرار گیرد.
  • سونوگرافی از طریق یک دستگاه که به مدت ۲۰ دقیقه در روز به طور مستقیم بر روی پوست قرار داده می‌شود، انجام می‌گیرد. این دستگاه باید در زمان استفاده به یک منبع قدرت دیواری متصل شود.

بیماران بسته به محل شکستگی، شدت و زمان آسیب، معمولاً برای سه تا نه ماه تحت درمان قرار می‌گیرند. برخی از شکستگی‌های شدید نیاز  به مدت درمان طولانی‌تری دارند. اکثر جراحان انتظار دارند که روند ترمیم شکستگی طی سه تا شش ماه انجام گیرد. هیچ عوارض جانبی وجود ندارد.

  • اتصال وزنه وگچ گرفتن ممکن است برای جوش خوردن همراه با تأخیر و جوش نخوردن موثر باشد.
  • درمان‌های پزشکی مانند تریپاراتید نیز برای تسریع بهبود شکستگی، به خصوص در افراد مبتلا به پوکی استخوان است، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

روش‌های جراحی

اگر درمان غیرجراحی منجر به جوش نخوردن استخوان نشود و یا اگر شکستگی شدید باشد، ممکن است عمل جراحی لازم باشد. بسته به نوع شکستگی چند نوع از جراحی را می‌توان برای درمان جوش نخوردن استفاده کرد. به عنوان مثال، برای جوش نخوردن شکستگی هایپرتوپیک، جراح در صدد ایجاد پایداری در شکستگی از طریق فشرده سازی دو قطعه است. برای جوش نخوردن شکستگی پیچیده‌تر آتروفیک، جراح سعی می‌کند که شکستگی را جا بیندازد در حالی‌که بافت اطراف دو سر استخوان برداشته می‌شود و رگ‌های خونی دو سر استخوان ترمیم می‌شوند. پس از آن ، یک پیوند استخوان، معمولاً از یک استخوان مصنوعی یا استخوان اندام‌های دیگر بیمار یا یک اهداکننده، در اطراف منطقه شکستگی انجام می‌گیرد.

shock2