آیا نوروپاتی دیابتی(آسیب عصبی)با حرکات فیزیوتراپی قابل درمان است؟

آیا نوروپاتی دیابتی(آسیب عصبی)با حرکات فیزیوتراپی قابل درمان است؟

دیابت می‌تواند مشکلات طولانی‌مدت را در سراسر بدن شما ایجاد کند، به‌ویژه اگر قند خون خود را به‌طور مؤثر کنترل نکنید و میزان قند برای سال‌ها باقی بماند. قند خون بالا می‌تواند نوروپاتی دیابتی را ایجاد کند، که باعث آسیب به اعصابی می‌شود که سیگنال‌ها را از دست‌ها و پاهای شما می‌فرستد.
نوروپاتی دیابتی می‌تواند باعث بی‌حسی یا گزگز در انگشتان دست، پا، دست‌وپا (گزگز دست و پا) شود. علامت دیگر درد سوزش دار یا خارش‌دار تیز (درد عصبی دیابتی) است. درد در ابتدا ممکن است خفیف باشد، اما در طول زمان می‌تواند بدتر شود و به بالای ساق پاها یا بازوها گسترش یابد. پیاده‌روی می‌تواند دردناک باشد و حتی آهسته‌ترین لمس می‌تواند غیرقابل تحمل باشد.
۵۰ درصد افراد مبتلابه دیابت ممکن است درد عصب را تجربه کنند. آسیب عصبی می‌تواند توانایی شما در خواب را تحت تأثیر قرار دهد، کیفیت زندگی شما را کاهش دهد و همچنین باعث افسردگی شود.

درمان درد عصبی دیابتی


اعصاب آسیب‌دیده نمی‌توانند جایگزین شوند. بااین‌حال، راه‌هایی وجود دارد که می‌توانید از آسیب بیشتر جلوگیری کنید و درد خود را کاهش دهید.

کنترل قند خون

در ابتدا قند خون خود را کنترل کنید تا آسیب پیشرفت نکند. در مورد تنظیم هدف قند خون خود با پزشک صحبت کنید و یاد بگیرید که بر آن نظارت کنید. ممکن است از شما خواسته شود قبل از غذا قند خون خود را تا ۷۰ تا ۱۳۰ میلی‌گرم در دسی لیتر و پس از وعده‌های غذایی به کمتر از ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی لیتر کاهش دهید.
از رژیم‌های غذایی، ورزش، و داروها برای کاهش قند خون خود به محدوده سالم استفاده کنید. بر سایر خطرات پزشکی مانند وزن و سیگار که می‌تواند دیابت شما را افزایش دهد نظارت کنید. در صورت لزوم از پزشک خود در مورد راه‌های مؤثر برای کاهش وزن یا ترک سیگار بپرسید.

داروها

داروها

پزشک ممکن است داروهای مسکن بدون نسخه مانند استامینوفن (تیلنول)، آسپرین (بوفرین) یا ایبوپروفن (موترین) را پیشنهاد کند که بدون نسخه در دسترس است اما دارای عوارض جانبی نیز هست. برای کنترل علائم خود برای مدت‌زمان کوتاهی از دوز پایین داروها استفاده کنید.

گزینه‌های دیگری برای تسکین درد شدیدتر و درازمدت‌تر نیز وجود دارد.

داروهای ضدافسردگی

 

داروهای ضدافسردگی

داروهای ضدافسردگی معمولاً افسردگی را درمان می‌کنند. بااین‌حال، آن‌ها برای درد عصبی دیابتی نیز تجویز می‌شوند، زیرا آن‌ها با مواد شیمیایی مغز که موجب درد می‌شوند را تحت تأثیر قرار می‌دهند. پزشک شما ممکن است داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای مانند آمیتریپتیلین، ایمی پرامین (Tofranil) و دزیپرامین(Norpramin) را توصیه کند. این داروها می‌توانند عوارض جانبی ناخوشایند مانند خشکی دهان، خستگی و عرق را ایجاد کنند.
مهارکننده‌های بازدارنده سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs) مانند ورلافاکسین (Effexor XR) و دوولتکسیتین (Cymbalta) جایگزین تریسیکل هستند و عوارض جانبی کمتری دارند.

داروهای مسکن

داروهای قدرتمند نظیر اکسید کتون (Oxycontin) و داروهای مخدر مانند ترامادول می‌توانند درد بیشتری را درمان کنند. اما این داروها تمایل دارند که برای کمک به کاهش درد در کنار یکدیگر باشند. اگر سایر داروها مؤثر نباشند ممکن است بخواهید از این داروها استفاده کنید. بااین‌حال، این داروها به دلیل عوارض جانبی و احتمال اعتیاد نباید در طولانی‌مدت استفاده شوند. با پزشک خود مشورت کنید و هنگام داروهای مهارکننده را بااحتیاط مصرف کنید.
پچ های لیدوکائین با استفاده از یک پچ روی پوست باعث بی‌حسی موضعی می‌شوند. بااین‌وجود ممکن است باعث تحریک جزئی در پوست شوند.

داروهای ضد تشنج

 

داروهای ضد تشنج

داروهای مورد استفاده برای جلوگیری از تشنج‌های صرعی همچنین می‌توانند به تسکین درد عصب کمک کنند. این داروها عبارتند از: پره گابالین (Lyrica)، گاباپنتین (گابورون، نورونتی) و اگزکاربازپین یا کاربامازپین (کرباترول، تگراتول. پره گابالین همچنین می‌تواند خواب شما را بهبود بخشد. عوارض جانبی شامل خواب‌آلودگی، تورم و سرگیجه است.

فیزیوتراپی

 

فیزیوتراپی

برخی از درمان‌های فیزیوتراپی مانند شنا می‌توانند به درمان نوروپاتی دیابتی کمک کنند. تمرینات کم‌فشار مؤثر هستند زیرا تمرینات با شدت بالا می‌توانند به‌سرعت موجب بی‌نظمی اعصاب شوند. برای جلوگیری از آسیب عصبی بیشتر اطمینان حاصل کنید که یک متخصص فیزیوتراپ حرفه‌ای، که از نوروپاتی و دیابت آگاهی دارد، از طریق روش‌های فیزیوتراپی برای درمان اقدام کند. توجه خاص به فعالیت فیزیکی توسط یک متخصص می‌تواند مانع از بروز هرگونه مشکلات شود. همچنین در نظر داشته باشید که فیزیوتراپی می‌تواند درد عصب دیابتی را تسکین دهد اما آن را درمان نمی‌کند.
درمان فیزیوتراپی ممکن است در حفظ قدرت، تحرک و عملکرد بدون در نظر گرفتن علت اصلی نوروپاتی محیطی (PN) مفید باشد. بیماران مبتلابه نوروپاتی دیابتی همچنین ممکن است از فیزیوتراپی بهره‌مند شوند، اما بیماران مبتلابه نوروپاتی دیابتی باید قند خون خود را نیز برای جلوگیری از نوسانات عمده کنترل کنند.
اهداف فیزیوتراپی عبارتند از:
• حفظ و بهبود عملکردها از طریق طیف وسیعی از حرکات – حرکات بهبود دامنه حرکت شامل کشش پیش‌رونده می‌شوند.
• تقویت عضلات - شامل ورزش در برابر افزایش مقاومت، استفاده از وزنه، و ورزش ایزومتریک است.
• تمرینات تعادل - ثبات و جلوگیری از افتادن را فراهم می‌کند.
• فیزیوتراپیست ها همچنین می‌توانند بریس ها یا اسپلیت ها را توصیه کنند تا تعادل و حالت مناسب بدن را افزایش دهند.
• اسپلینت اغلب در درمان مونونوروپاتی های فشرده مانند سندرم تونل کارپ استفاده می‌شود.
• درمان اولتراسوند مانند شاک ویوتراپی و لیزر درمانی هم با افزایش گردش خون در ناحیه دردناک برای درمان نوروپاتی دیابتی شناخته‌شده است.

کرم کپسایسین

 

کرم کپسایسین

کپسایسین می‌تواند سیگنال‌های درد را با استفاده از یک عنصر یافت شده در فلفل داغ، مسدود کند. مطالعات نشان نداده‌اند که این کرم در نوروپاتی دیابتی مفید خواهد بود و محصولات كپسایسین در بعضی افراد موجب تحریک پوست می‌شود. کپسایسین کرم، که همچنین به شکل لوسیون، ژله یا پچ موجود است، می‌تواند به پوستی که درد عصبی دیابتی قوی دارد اعمال شود و به‌طور موقت درد را از بین ببرد.
قبل از استفاده از درمان کپسایسین با پزشک خود صحبت کنید. این درمان می‌تواند واکنش‌های آلرژیک داشته باشد، بر سایر داروها اثر بگذارد یا باعث ایجاد عوارض جانبی خطرناک در زخم‌های باز و پوست تحریک‌شده یا حساس شود. این دارو ممکن است شما را نسبت به خورشید و دیگر منابع گرما حساس‌تر کند. هنگام استفاده از کرم‌ها یا لوسیون کپسایسین، از آفتاب یا گرمای بیش‌ازحد اجتناب کنید.

مراقبت از دست‌ها و پاها


آسیب عصبی دیابتی باعث درد می‌شود و همچنین می‌تواند توانایی شما در احساس درد را تحت تأثیر قرار دهد، بنابراین حفظ سلامت پا بایستی مهم باشد.

  • برای مراقبت بهتر از پاهای خود، حتی اگر احساس درد نمی‌کنید، هرروز پاها را ازنظر وجود هرگونه بریدگی، زخم، تورم، و سایر مشکلات بررسی کنید. آن‌ها می‌توانند آلوده شوند و عفونت‌های درمان‌نشده می‌توانند منجر به عوارض جدی مانند قطع عضو شوند.
  • پا را روزانه با آب گرم بشویید و بعداً آن‌ها را خشک‌کنید. سپس یک لوسیون برای حفظ رطوبت استفاده کنید. از مصرف لوسیون در بین انگشتان پا اجتناب کنید.
  • کفش‌های راحت و انعطاف‌پذیری بپوشید که فضای کافی برای حرکت پا را فراهم می‌کنند. کفش‌های جدید را به‌آرامی بپوشید تا به‌پای شما آسیب نرسانند. اگر کفش‌های معمولی مناسب نیستند درباره کفش‌های طبی سفارشی از پزشک خود سؤال کنید.
  • همیشه پای خود را با کفش، دمپایی یا جوراب‌های ضخیم بپوشانید تا از آن‌ها محافظت و از صدمات جلوگیری شود.
shock2













به این پست امتیاز دهید.
آیا نوروپاتی دیابتی(آسیب عصبی)با حرکات فیزیوتراپی قابل درمان است؟
۵ از ۱ رای